Zoeken
Terugkeren naar de startpagina

Opiniestukken

'Wie is er bang van de grote boze vluchteling?' - Opiniestukken

13-07-2017

 

'De vluchtelingenstatus is geen vodje papier, het is de hoogste internationale bescherming die een individu kan krijgen,' zei Theo Francken omdat erkende vluchtelingen op vakantie gingen in hun thuisland. Voor één keer heeft staatsecretaris voor Asiel en Migratie overschot van gelijk. Het vluchtelingenverdrag is een van de belangrijkste internationale verdragen.


Het biedt namelijk bescherming aan miljoenen mensen die op de vlucht uit gegronde vrees voor vervolging wegens ras, godsdienst, nationaliteit of politieke overtuiging. De lippendienst van de staatssecretaris voor het vluchtelingenverdrag staat echter in schril contrast met de hypocrisie en het cynisme waarop hij en anderen met deze 'hoogste bescherming' omgaan.


De reddingsacties die ngo's opzetten om een massagraf in de Middellandse Zee te voorkomen, worden door de Europese Unie botweg gecriminaliseerd, de duizenden doden zijn bijzaak. Het is de schaamte voorbij.

 

De beweging die aan de gang is om vluchtelingen uit Afrika in Noord-Afrika te houden is meer dan pervers. Via het Europese noodfonds voor Afrika wil de EU vooral de oorzaken van migratie aanpakken. De belangen van de Zuiderse landen zijn andermaal ondergeschikt aan het eigenbelang. Het geweten van de Europese leiders is gedaald tot een absoluut dieptepunt.


in eigen land worden de regels om asiel te krijgen almaar strenger. Beroepsmogelijkheden zijn niet meer opschortend, gesloten opvangcentra worden de norm en het Europees spreidingsplan wordt maar zeer selectief uitgevoerd. 'Gelukszoekers' - een pejoratief voor mensen op de vlucht voor geweld, armoede, klimaatverandering en uitbuiting ... gaan we toch niet naar hier transporteren?


 

De fobie voor de vluchtelingen is trouwens niet enkel een rechts verschijnsel. Ook linkse politici, in binnen- en buitenland, hebben het over push-backs, opvang in de regio en asielprocedures aan de buitengrenzen. De 'hoogst mogelijke bescherming' blijkt enkel gereserveerd voor een klein clubje dat we liefst zelf uitkiezen. Is er iets aan het rotten in het Westen?


Maar er staan ook leiders op die het opnemen voor vluchtelingen en het vluchtelingenstatuut, zelfs zonder dat ze daarvoor electoraal afgestraft worden. Denk maar aan Angela MerkelJeremy Corbyn of Emmanuel Macron. Deze laatste noemde het opvangen van vluchtelingen niet enkel een opdracht, maar ook een eer om dat te mogen doen. Witte raven of gratuite uitspraken?


Intussen is er nood aan een humanitaire revolutie die het recht op bescherming opnieuw op het voorplan stelt. Een die onze westerse waarden van rechtvaardigheid, solidariteit met de zwaksten overal ter wereld en het respect voor internationale vooropstelt. Een revolutie die het vluchtelingenverdrag en het Europees verdrag voor de Rechten van de Mens terug hoog op de politieke agenda zet. Een die bewaakt dat ook wij en onze kinderen in de toekomst bescherming kunnen krijgen als dat nodig zou blijken. Ngo's moeten hier het voortouw nemen.


Er is in België en in de EU wel degelijk een draagvlak, een tegenbeweging die staat voor een eerlijke en genereuze toepassing van de vluchtelingenconventie. Dat merken we elke dag bij IN-Gent waar honderden vrijwilligers klaar staan om vluchtelingen bij te staan bij hun integratie. Bijvoorbeeld met conversatiekansen Nederlands, begeleiding naar het verenigingsleven of ondersteuning bij onderwijs.


Bron: knack 11 juli

Bestand Download (17.25 KB)

Vluchtelingenverdrag en mensenrechten in gevaar - Opiniestukken

19-06-2017

 

Toegegeven, België en bij uitbreiding de hele Europese Unie wordt overspoeld door vluchtelingen! Wereldwijd zijn er 65,6 miljoen mensen op de vlucht voor oorlog, onderdrukking, geweld, vervolging, geaardheid of omdat ze tot een bepaalde groep behoren. Een schrikbarend aantal, 1,2 miljoen mensen, zocht bescherming in Europa en 18.000 hiervan vroegen asiel in België. We kunnen toch niet alle vluchtelingen van de wereld opvangen.

 

Met andere woorden, spreken over een ‘Europese vluchtelingencrisis’ is je reinste onzin. Nog geen 2% van de vluchtelingen wereldwijd komt in Europa terecht maar in de ogen en retoriek van de beleidsmakers vormen deze mensen, die nood hebben aan bescherming, een bedreiging van de westerse cultuur, waarden en normen.

 

Europese en nationale politici die geacht worden visionair te denken en beslissingen te nemen die bijdragen aan een humane en welvarende samenleving op lange termijn verdringen elkaar om de meest radicale populistische stemmen te vertolken en ontradende maatregelen te treffen. Dat er van een warm onthaal van mensen die gruwelijke ervaringen hebben opgedaan amper sprake is, is echter niet het ergste wat er momenteel aan het gebeuren is. Veel erger is dat de huidige ‘crisis’ aangegrepen wordt om de beschermingsstatuten en –mechanismen onderuit te halen.

 

De strijd tegen het recht op bescherming wordt zowel op het individuele als op het internationaal rechterlijke front gevoerd. Individueel worden steeds meer maatregelen genomen om mensen te ontraden asiel aan te vragen. Het afstaan van bezittingen en rijkdom, het beperkt maken in duur van bescherming, lange procedures zodat mensen hun leven niet opnieuw kunnen uitbouwen. Het zijn slechts enkele voorbeelden van ‘pest eens een vluchteling’.

 

De vluchtelingenconventie van 1951 wordt voor het eerst sinds haar ontstaan openlijk ter discussie gesteld. De definitie en toepassing stemmen zogezegd niet meer overeen met de oorspronkelijke bedoeling en door de gewijzigde mobiliteitsmogelijkheden zouden Europa en andere geïndustrialiseerde landen de druk niet meer aan kunnen. Maar voorlopig durft geen enkele politieke leider zich echt terug te trekken uit deze conventie. Hoe lang nog voor iemand de eerste stap zet?

 

Niet alleen de conventie komt onder druk, ook de toepassing ervan door de Europese staten wordt steeds restrictiever. Theo Francken pleit voor een strikte toepassing van de Dublin conventie en aarzelt om de afspraken om 160.000 vluchtelingen uit Griekenland te herverdelen toe te passen. Stemmen om asielprocedures aan de buitengrenzen van Europa af te handelen en druk op de landen rond de Middellandse zee om vluchtelingen tegen te houden nemen toe.

 

De Turkije deal, waar iedereen het over eens is dat het een dubieuze deal is, werkt ook inspirerend. De Nederlandse Europees Commissaris  Frans Timmermans droomt al luidop van een Afrika deal.  Het credo klinkt steeds luider: vluchtelingen zijn hier niet welkom, opvang in de regio en vooral daar blijven. Als daarvoor internationale beschermingsinstrumenten moeten sneuvelen of beknot worden, dan moet het maar. Bart De Wever was de eerste Belgische politicus die het debat over de vluchtelingenconventie opende, Theresa May was bereid de universele verklaring van de rechten van de mens in te perken. Niet alleen vluchtelingen zijn in gevaar, maar de rechtsregels die bescherming verlenen en mensenrechten komen almaar meer in het gedrang. Tijd voor een nieuwe generatie politici die leiderschap durven tonen en verder kijken dan de volgende verkiezingen.

 

Koen De Mesmaeker

Algemeen directeur IN-Gent

 

Donderdag 22 juni 2017organiseert IN-Gent een debat over het thema ‘Grenzen aan bescherming’. Robert Fisk leidt in met een lezing en nadien debatteren Jens Franssen (VRT), Laila Ben Allal (CNN) en Anne Van Lancker (Vluchtelingenwerk) onder leiding van Koen Vidal (De Morgen).

Grenzen aan bescherming?, donderdag 22 juni om 15u00., ICC-Gent.

Tickets 12,5 euro via www.uitbureau.be

Bron: De Morgen 19 juni 2017

Bestand Download (15.6 KB)

'Een land krijgt de migranten die het verdient' - Opiniestukken

19-04-2017


 

'Hebben onze politici zich al de vraag gesteld waarom de Belgische Turken massaal op Erdogan gestemd hebben', vraagt Koen De Mesmaeker van IN-Gent vzw.


75% van de Belgische Turken stemden ja in het referendum dat Erdogan meer bevoegdheden moet geven. Een gegeven dat bij de 'eigen' publieke opinie tot verontwaardiging leidt en een luide roep doet weerklinken vanuit politieke hoek voor maatregelen. Afschaffen die dubbele nationaliteit.


En al moet dit cijfer genuanceerd worden want slechts 59% van de stemgerechtigde Turken brachten hun stem uit, waardoor uiteindelijk een minderheid van 45% een duidelijke ja stem uitbracht, toch duidt de uitslag op een malaise. Maar hebben onze verlichte politici zich reeds de vraag gesteld waarom de Turken toch massaal op Erdogan gestemd hebben? En waarom net de Belgische Turken koploper zijn?


Vermoedt niemand een verband met de socio-economische situatie van personen met een migratieachtergrond als oorzaak van deze keuze? Jarenlang was België koploper binnen de OESO-landen wat betreft werkloosheid bij migranten? Alleen de laatste jaren werd België ingehaald door Spanje en Griekenland, waar de werkloosheid -in alle leeftijdscategorieën- hoge toppen scheert. Personen met een migratieachtergrond zijn in België al decennia het mikpunt van populisme, waarbij politieke partijen steeds meer de onderbuik van de Vlaming vertolken.


Dat migranten zich hier niet bepaald welkom voelen is een understatement. Het permanent gebash op hun cultuur, religie en zogenaamd antisociale attitudes maakt van hen letterlijk en figuurlijk tweederangsburgers. Aangevuld met het lauwe, bijna onbestaande, antidiscriminatiebeleid van de Belgische overheden versterkt de perceptie, of is het realiteit, dat 'ze' er niet bij horen. Geen welkome nieuwe Vlamingen of Belgen maar wat dan wel? Wat is de identiteit van mensen die uitgespuwd worden door een groot deel van de ontvangende samenleving?


Onze Turkse landgenoten blijken deze in grote getale gevonden te hebben in hun Turkse identiteit, in een populistische leider die appelleert aan de minder gefortuneerden en achtergestelden in Turkije. Een gegeven waarin veel Turken zich in ons land herkennen: hoge werkloosheid, discriminatie op de huurmarkt en arbeidsmarkt en weinig belangstelling vanuit de overheden om actief op te treden tegen uitsluiting. Terecht kwam Erdogan aanvankelijk op tegen de corruptie in Turkije die een kleine elite bevoordeelde. Hij werd daarin gesteund door de armsten in de samenleving en bood hen perspectief. De machtswellust en dictatoriale trekjes nemen ze er graag bij.

Gevoel van solidariteit


Door hun ja-stem geven de Belgische Turken uiting aan hun gevoel van solidariteit met de arme, voornamelijk binnenlandse bevolking in Turkije, maar steken ze ook een middelvinger op naar de behandeling als tweederangsburgers die ze hier krijgen. Meer repressie of het afnemen van de dubbele nationaliteit zal hier geen oplossing voor bieden. Een actief beleid dat alle burgers, met of zonder migratieachtergond, een toekomst geeft in de samenleving zal het respect voor democratie wel ondersteunen. Met het agentschap Integratie en Inburgering Gent bouwen we daaraan door te werken aan een juiste beeldvorming én met praktijktesten op de huurmarkt. De kiezer heeft altijd gelijk, zelfs als hij geen gelijk heeft.


Bron: Knack 18 maart

Bestand Download (16.24 KB)

'Aanvallen versterken beeld dat diegenen die het opnemen tegen discriminatie te kwader trouw zijn' - Opiniestukken

23-03-2017

 

 

Minister Homans reageerde scherp op het filmpje dat de Gentse Schepen van Onderwijs Elke Decruynaere (Groen) online zette in de aanloop naar de Gentse Lente en de Dag tegen Racisme. De minister is namelijk van oordeel dat het onnodig culpabiliseert en contraproductief is. Want het zou volgens haar het beeld bevestigen dat de autochtone Vlaming ‘racistisch’ is. En racisme is geen éénrichtingsverkeer. Het racisme van allochtonen ten aanzien van autochtonen zou blijkbaar nog groter zijn.  

 

Dezelfde week blijkt uit een onderzoek van de Universiteit Gent dat mensen met een vreemd klinkende naam 30% minder uitgenodigd worden voor een sollicitatiegesprek dan hun stadsgenoot met een Vlaams klinkende naam. Dit kwam aan het licht via de methodiek van de praktijktesten. Schepen Tapmaz (sp.a) reageert door concrete ondersteunings- en begeleidingsmaatregelen te nemen en handhaving toepassen op hardleerse bedrijven. Hier geen sprake van slappe zelfregulering, maar concrete actie tegen discriminatie.  
Praktijktesten vinden echter geen genade in de ogen van minister Homans. Actieplannen en aanbevelingen moeten volstaan, zelfregulering is het ordewoord. Was ook zij niet degene die al in 2013 racisme ‘relatief’ noemde?

 

De laatste weken lijkt er echter wel een georkestreerde campagne  op gang getrokken te worden. De aanvallen van minister Homans en staatssecretaris Demir (N-VA) op Unia moeten het beeld versterken dat diegenen die het opnemen tegen discriminatie ter kwader trouw zijn. Unia zou enkel de verdediging opnemen van de ‘mensen met allochtone origine’ en niet neutraal en objectief zijn. Staatsecretaris Demir verklaarde zelfs dat Unia ‘geen centrum van gelijke kansen’ is maar ‘een centrum van polarisering’. Fake news maar de perceptie is wel gewekt.

 

Helaas, polarisering is net wat beide excellenties op deze manier (bewust?) verwezenlijken. Door het racisme van ‘allochtonen’ (het woord is weer helemaal terug) erger te noemen dan dat van de ‘autochtone’ Vlaming, krijgt deze laatste de boodschap dat het allemaal zo erg niet is. Het racisme van de autochtone Vlaming is relatief, dat van de allochtonen reëel.

 

Tegelijkertijd opent staatssecretaris Theo Francken (N-VA) de aanval op een ander front. Namelijk diegenen die opkomen voor de belangen van asielzoekers, vluchtelingen en mensen zonder papieren worden genadeloos neergezet als mensensmokkelaars omdat ze mensen redden van een verdrinkingsdood in de Middellandse Zee (Artsen zonder Grenzen). De strategie van Amnesty International en andere NGO’s wordt omschreven als een ‘schande voor Europa’ en hij beschuldigt ook hen ervan inhumaan te zijn en bij te dragen tot de dood van vluchtelingen.

 

De strategie achter al deze aanvallen is duidelijk: het geweten sussen van individuele Vlamingen die haat spuien of integratie onmogelijk maken door te discrimineren op verschillende, al dan niet subtiele, manieren. Want hun racisme is minder erg dan dat van de allochtonen. Slaap zacht en doe gewoon verder. Of spring eens even binnen bij ons, bij IN-Gent. Wij zullen jullie met alle plezier tonen welke demotiverende weg deze mensen hebben afgelegd, hoe ze de kansen hier met beide handen grijpen en elke dag weer vol levensvreugde en goede moed een nieuw leven proberen op te bouwen. Tegen de discriminatie in. Tegen de angst. Tegen het wantrouwen. Maar met de hulp van geëngageerde burgers, vrijwilligers en onze medewerkers. En dit via initiatieven zoals Samen Gentenaar, Hafla, conversatiegroepen nederlands enz.

 

Dat een ander beleid mogelijk is, bewijst het stadsbestuur van Gent dag in dag uit, telkens opnieuw. Maar dat past waarschijnlijk niet in een pre-electoraal opbod voor het geweten en de stem van ‘de’ Vlaming.

 

Koen De Mesmaeker, Algemeen directeur IN-Gent

 

Bron: Knack 23 maart

Bestand Download (16.26 KB)
Sluiten